Historia rasy simentalskiej w Polsce

Ojczyzną bydła simentalskiego jest Szwajcaria. Stanowi tam ono 50 % pogłowia. Jest to jedna z najbardziej rozpowszechnionych w Europie ras krów.

Jeszcze do niedawna bydło to charakteryzowało się bardzo duzymi rozmiarami ciała (krowy 800kg), grubą kością i wysokonożnością. Dlatego oprócz użytkowości mlecznej i mięsnej używano go jako siła pociągowa.

W Polsce chów bydła tej rasy rozpoczęto w drugiej połowie XIX wieku w rejonach południowo wschodnich. Już w końcu XIX wieku istniało tam na ogólną ilość 43 obór zarodowych 28 obór simentalskich. W latach 1955-1960 w celu poprawy uzytkowości mlecznej sprowadzono ze Szwajcarii, Rumunii, NRD, Węgier i RFN 30 buhajów i 718 jałowic. Później, wielokrotnie jeszcze wcelu poprawy mleczności sprowadzano nasienie buhajów.

Do początków lat 90 działał w Brzozowie duży ośrodek hodowli zarodowej bydła simentalskiego. Utrzymywano tam w kilku gopodarstwach (Pakoszówka, Grabownica, Witryłów, Ulucz, Haczów, Widacz) ponad 1000 krów mlecznych. Obecnie gospodarstwo to nie istnieje. Teraz największym skupiskiem tego bydła w Polsce jest Zakład Doświadczalny Instytutu Zootechniki Odrzechowa. Początkowo bydło simentalskie znajdowało się tu tylko na Stacji Oceny Buhajów w Pastwiskach, ale z czasem doceniono jego walory i stopniowo, dobrymi krowami zastąpiono posiadane wcześniej bydło nizinne czerwono białe w Odrzechowej.